مژگان من :سنگین مشو، بار بنه سپیده باز دمیده فردا ز در رسیده گوش بداربوی یار پیچیده اندوه ز در رهیده یاری نما ، دستی بگیر چشم مرا باز نما چودست یار نیست به منرخ نما در مردمک. تابهار شود زمستان اندوه دهد به شادی فردا شود زنده دل یار به دیده آید. (فردا ۲۴ اردیبهشت ۱۲۰۱) + نوشته شده در دوشنبه بیست و چهارم مرداد ۱۴۰۱ ساعت 11:4 توسط دکتر موسی رحمتیان(فردا)  | 

سبودار باده ی بیداری کومیکده بی کدیور ، می من کوجام شکاندن ، خانه گرفتندمژده ی نان و خانه دادن کوهر چه بگفتند نکردند که نکردند نان و خانه رفت، اندیشه ی آزاد من کوباده ی مستانه سر نکشم چه کنمبه همسایه دادند ،چراغ خانه ی ما کومژده ی گیتی آباد در دو جهان بداند این گیتی که برفت ، تو بگو آن گیتی من کوسبودار باده ی بیداری بریزتا ندانم خانه و دو گیتی و آزادی من کوچراغ راه روا شد بهر دیگران فردا، آینده ی فرزندان ما کوجوانان را بردند کنار سیخ و دودآن جان بر کفان ایران آزاد ما کو فردا بیدار مشو از می هر دم نو بری رسد پس نپرس ، این و آن کو(فردا ۲۵ اردیبهشت ۱۴۰۱) + نوشته شده در پنجشنبه بیست و هفتم مرداد ۱۴۰۱ ساعت 7:7 توسط دکتر موسی رحمتیان(فردا)  | 

همه بر گوشه نشسته چو کوران در جستجوی آزادی بی اندیشه به نیاکان اه به آسمان می بریم هزار و چهارصد سال بارور شمشیرخودباوری را گرفتند به خواری خواندند مارا:گنگ(عجم)و فرزندان دراز دستان (متحاوزین) تازی را:آقا(سید)خودباوری را برنددختران چو ماه را بی گناه بردند و گشتند زندگی را جهنم، گورستان را بهشت خواندندر فردای بهار چو به فرزندانمان گوییم که تازیان و تازی پرستان ما فرزندان پارس زمین را به خواری و بندگی وا داشتند و ما دست به زانو نشسته و چشم به آسمان دوختهپسخموشی ما ننگ ماست + نوشته شده در سه شنبه پنجم مهر ۱۴۰۱ ساعت 23:6 توسط دکتر موسی رحمتیان(فردا)  |